13 april 2025
5e dag 5e maand RJ-5000
lvl.7

De vroege ochtend van de 5de dag van de 5e maand van het jaar 5000.

We gaan terug naar de orks. Naar de Rusty Mind clan, - stamhoofd Mograk.

De one-ear clan - sharp-spike clan komen deze kant op.

De bijeenkomst is op de 8ste dag van de 5de maand.

De shark-spike clan rijden op gigantische wolven (Amarok's→ stuk intelligenter dan de orks). (zo groot als een paard)

De bijeenkomst begint:
De verhaalvertellers (Uzul, de oudste), Maknok, Brugo, Larpo, Togat, Shura.(De jongste) Hun conclusie is dat er geen verhalen zijn van een vergelijkbare grootte.

De ork's vinden dit een geschiedeniswaardige gebeurtenis, waar de stamhoofden wat mee moeten.

Een aantal verhalen gaan over eerdere oorlog tussen de woudelven en de orks. Die werden altijd vanuit de orcs gestart.
De woudelven hebben voorheen nooit zoiets doms gedaan als alle woudelven op één plek zetten. Het is heel on-woudelfs.

Uzul vertelt: Het verhaal van het oog van Karo-galesh:
Voor woorden vuur werden en bloed zijn kracht verloor, stond Karogalesh onder de donderhemel. Hij sloot zijn ogen om de oorlog te vergeten, maar hij verloor er één in de duisternis tussen de werelden. Dat oog rolde weg als vuursteen, gloeiend rood van waarheid. Waar het valt, opent het wat gesloten bleef. En op de dag dat het oog weer kijkt, zal de stomme lucht spreken, en de ketens breken die zelfs een god gevangen houden.

Random discussies: Het oog brandde 7 dagen.

Karogalesh was de belangrijkste god van de orken. En hij heeft offers gemaakt, is nog in de wereld.
symbool van Karogalesh is twee brandende ogen. = de ork die de arena beheerd.

Het verhaal is dat het kwaad zich niet kan verbergen voor zijn blik.

Shura verteld over de vonk van Karogalesh. Die aan personen gegeven kan worden.

En van de verhalenvertellers gaat het lied van de storm zingen:
Botten die staan, wervels van wind Geen hart, geen vlees, geen einde, geen kind
Hij kwam bij nacht, geen zwaard kon snijden
Geen vuist kon hem breken, geen god kon hem leiden
Toen brulde Karogalesh in donder en steen
Een donder brak los, en niets was nog één
De lucht werd rood, de lucht werd zwart
En ‘t skelet gleed weg met gebroken hart
Maar wind keert om, en botten vergeten niet
Als onrecht blijft, dan komt hij weer…

Togat vertelde dit verhaal:
Het Web Zonder Wever
Lang geleden, toen wind nog kleur had,
Waren er draden, gesponnen uit adem.
Ze dansten door steen, onder velden, door lucht
Onzichtbaar, maar te voelen met je rug.
Een kind volgde een draad, ooit.
Ze werd licht. Ze werd lucht. =(licht alsin niet donker)
Ze werd vergeten.
Sommigen zeggen: de draden zingen nog.
Anderen zeggen: ze huilen.
Maar niemand weet wie het weefgetouw brak.
En niemand durft het aan te raken.
Behalve dromers. Of dwazen.

Wat weten de sjamanen over mistlijnen: Dit liedje gaat over mistlijnen. De sjamanen konden alleen het weefgetouw niet plaatsen.

In de ochtend:
Zijn orkkinderen aan het spelen: ze maken een rijmpje:
Orkkinderrijmpje:
Eén zegt ja, maar geeft je niks
Eén zegt niks, maar prikt je vlies
Eén zegt veel, maar nooit precies
Zeg geen woord bij rook of steen
Teken nooit met bloed alleen

De orks maken geen verschil tussen demonen en duivels.

We krijgen de locatie van een aarde arcana tempel. De ingang is ingestort, maar de mistlijn volgen en dan kom je ervanzelf.

Heksen, reuzen en ander addergebroed.

De orkvertellers komen tot de volgende conclusie:
Het oog van Rose heeft een link met Karogalesh.

Onder de piraten zijn ook orken. → En er zijn orken die kiezen voor het leven met de reizigers.

We gaan gewoon door met ons plan:
Op zoek naar de tempel, dan naar Moutmolen, dan iets met Piraten/Reizigers.